یکی بهم گفت :

"زندگی جیره مختصری است

مثل یک فنجان چای

و کنارش عشق

مثل یک حبه قند ...

زندگی را با عشق

نوش جان باید کرد "^۱

من دوست دارم با عشق نوش جان کنم

اما ...

پزشکان مردم را از خوردن قند منع می کنند !!!

می گویند بیماری می آورد ..

راست می گویند ..

شاید عشق هم نوعی بیماری است ...

اما آنها نمی داند

که آدمی بر چیزی که منع می شود

با درودی به خانه می آيی و
با بدرودی
خانه را ترک می کنی
لحظه ی عمر من
به جز فاصله ميان اين درود و بدرود نيست:

اين آن لحظه ی واقعی است
که لحظه ی ديگری را انتظار می کشد
نوسانی در لنگر ساعت است
که لنگر را با نوسانی ديگر به کار می کشد

گامیست پيش از گامی ديگر
که جاده را بيدار می کند.
تداومیست که زمان مرا می سازد
لحظه هايی که عمر مرا سرشار می کند

 

از من ای هستی من دور مشو

 می من مستی من دور مشو

    رشته عمر منی جان منی

 عشق من دین من ایمان منی

تار و پود دل بیمار تویی

                  خواب و بیداری و پندار تویی

                        نقش بستی به وجودم با خون

  کی روی از دل رسوا بیرون

                      دل بریدم زهمه خلق جهان

 به تو پیوسته ام ای مایه جان

                    دل تو از چه حقیقت بین نیست

 به خدا رسم محبت این نیست

                      گر چه همچون خم می درجوشم

 خون دل می خورم و خاموشم

 تو منی من تو ام ای مایه ناز

 ما و من نیست بدر گاه نیاز

نور خورشیدی و من اشک شبنم

 تا بتابی به تنم جان به لبم

نیستی لیک به همراه منی

 قطره اشک منی آه منی

من درین عشق صفا می بینم

 در دلم نور خدا می بینم

پس مرا یکه و تنها مگذار

 مست و افتاده و از پا مگذار

رشته مهر تو شد زنجیرم

 گر جدا از تو شوم می میرم

               که خیال رخش از خاطر فرهاد رود

    اینهم آهنگ  she mends me  که به نظر من یکی از زیباترین کارهای "مارک آنتونی" است,و  من ازش لذت می برم.

نیمه مست

نیفتاده اما از نفس

با صدایی خشدار

مهتابی ِ تنی اما تب دار

و نگاهی که مودبانه التماس می کند

الکل با تو یعنی کشف ِ دوباره ی دنیا

انگاری شامل ِ رحمت ِ الهی شدن

و بی امضایی ِ نظریه بافی های عاشقانه

وقتی که چشمانت شاهکار میشود

شاهکار میسازد

وقتی سیاه مست می کند دلاوران ِ ادبیات را

و سرگردان می شوند کاشفان ِ واژه های مورمور کننده

آنجا که شک می کنم به این دو مصرع ِ مست

که آفریده ی لطف ِ خداست یا اراده ی شیطان

 نازنینم ! پلنگ ِ وحشی ِ رویای من

 جامه را بیرون نیار

 که خوش است با تو جامه دراندن

 عقل را از سر پراندن

 که خوش است با تو تمام نکردن

 رفتن تا مرز

 رفتن تا لرز

 استادانه تو را دیوانه کردن خوش است

 وقتی تو از گیلاس بنوشی

 و من از سینه هایت

 می خواهم به اندازه ی تمام سال های کودکی ام

 می خواهم به تلافی ِ تمام معشوقه هایی که تو نبودی

  و به جرم ِ سال هایی که پیر خواهیم شد

 از سینه هایت بنوشم

 می خواهم طعم ِ الکل را با لبهای تو بچشم

 می خواهم تنت را مزه ی میگساری ام کنم

 می خواهم تو را دوباره کشف کنم

 و به سلامتی ِ تمام خال هایت

 به یکرنگی ِ تمام ِ رنگ هایت

 و لذت ِ خوردن ِ یک به یک ِ میوه های تو

 باز هم بنوشم

 بنوشم و تو را بنوشانم

 شهامت داشته باش بهشتی ِ من

 که همینجاست پلاژهای شاعرانه ی بهشت

 جراتی کن تا ببینی اش با من

 تا بچشی طعم ِ پاک ِ لذت را

 تا دوست داشتن را بر پوست تنت ، نقاشی کنم

 تا رام کنی وحشی ِ عشقم را در آغوشت

پس بیا تا لبی تر کنیم

بیا تا مستانه کنجکاوی کنیم

بیا تا سوار بر بوسه های هم

در نوردیم سرزمین ِ افسانه ای ِ عشقبازی را

و معصومانه اغوا کنیم طلسم های ممنوع را

بیا تا در اختیار ِ الکل

تقدیر شرمنده شود از جسارتمان

تا غافلگیر کنیم عقل و منطق را

تا شاید خدا هم آشتی کند با الکل

بیا تا بر تن ِ هم پاره کنیم این پیراهن ِ تنگ

این جامه ی خفه ی کننده ی کمرویی را

تا در بزرگواری ِ جوانی امان

خط و نشان بکشیم برای سال های پیری

و بچشیم طعم ِ الکلی ِ زندگی را

بیا تا با هم لبی تر کنیم

تا دنیا را دوباره و یکجور ِ دیگر کشف کنیم

.

 جایی که تجربه آزاد است

 آزاد از زنجیر های تقدیر

 آزاد از آزردگی های روزمره

 حتی آزاد از زحمت ِ شرم

 من لذتی خالی از واقعیت را تجربه کردم

 لذتی دور از تمام ِ دلهره های بی دلیل

 که انگار میان ِ ابرها غوطه ور بودم

 و من که چیزی نمی دانم از شگردهای دلبری

 فقط توانستم بگویم : وای ! خدای من

 آری من خواب ِ تو را دیدم

 تو را خوابیده در سایه ی آرامشی اتفاق نیفتادنی

 خوابیده بر روی قلب

 همان قلبی که حقیقت ِ مرا فریاد می زند

 و برهنه

 برهنه چنان روزی که متولد شدی از مادر

 که چشمانت تهدید می کرد هرچه بکارت را

 و با لبانت ممکن بود وحشیانه ترین حادثه ی ممکن

 وقتی سینه هایت با اندک چاشنی ِ تماس

 دل دل می زد در آستانه ی انفجار

 تراش ِ اندامت انگار

 در آرزوی " میکل آنژ " ی دیگر بود

 و رنگ ِ تنت

 همان رنگی که سال ها جستجویش می کردم

 - سال ها در تن ِ تمام معشوقه هایی که خود عاشق بودند -

 آری

 آری ! تو را آنجور که می خواهم در خواب دیدم

 تا به بازی بگیرم قضا و قدر را

 تا فرشته ها بگویند : خوش به حال ِ رام کننده ی این پلنگ ِ وحشی

 خلقتی که خدایش را هم از راه بدر می کند

 و من مغرور از سزاواری ِ اینهمه خوشبختی

 با انگشتانم

 با چشمانم

 با تمام حواس ِ پنجگانه ام

 محو شدم در تماشای تو

 و درود فرستادم به آفریدگارت

 تا شاید ببخشاید بر من این خواب را

 این تنها نعمت ِ عادلانه - اما مالک نشدنی

 و تو هم مرا ببخش

 ببخش اگر سپیده مجالمان نداد

 ببخش اگر رازدار نبودم

 که عاشقان خواهند بخشید مرا

 شاعران هم

 از این رونمایی ها

 از این بی پردگی های غیر مجاز

 از این شهوت ِ نگفتنی - ولی پنهان در عشق

 از بی مرز شدن ِ یک ذهن ِ بارانی

 وقتی میان ابرها غوطه ور است

 آنجا که بی نظم می شود یک شعر

 و واژه ها تحمل نمی کنند وزن را

 وقتی که من

 از با تو بودن می نویسم

 از با تو بودن در خواب

 از لذتی دور از حقیقت

 همان داستان ِ قدیمی ِ تشنه و سراب

.

... امر به معروف ...

... نهی از منکر ...

... حجاب مصونیت است نه محرومیت ...

تازگی ها - بدجور - اینها به دلم می نشیند

نه اینکه خدا ی نکرده به راه ِ راست آمده ام

نه نازنینم ! به دلت نمال

من لذت ِ یکشب ِ بدمستی با تو

یک تانگوی بهشتی در آغوشت

حتی یکبار ماندن ِ سرخی لبانت را

به تمام ِ آن جویهای شراب و فاحشه های باکره نمیدهم

عسل با تو عسل می شود

شراب هم نباشد به درک

با تو باشد همین نگاه خمارت ، مرا می گیرد

من انار را در دانه دانه ی دندانهایت می خواهم

من بهشت را در بوی تنت می جویم

پل صراط ِ من

بوسه های هول هولکی ست تا برهنگی بهشت وارمان

تا بی گناهی را فریاد زند اسرافیل ِ عشق ِ دیوانه وارمان

وقتی بخشش را می نوشم از کوثر ِ سینه هایت

و بی ملال می شوم در آرامش ِ آغوشت

جایی که دلزدگی هنوز تعریف نشده است

و ویروس ِ عادت ، بیمارمان نمی کند

همانجا که واژه ی عبور

- که چقدر بیزارم از این واژه -

اختراع شده برای لب به لب دادن ِ یک سیگار

همان قضیه ی یک پُک من ، یک پُک تو

تا باز هم برایت بنویسم

تا بهشت را با تو بسا زم

تا جانم را برایت در کلمات بریزم

تا باور کنی اگر با من باشی

امر به معروف هم خوب است

که معروفت می کنم به دیوانگی

نهی از منکر هم چیز بدی نیست

تا انکارت نکنند به بی عشقی

و دلم برای حجاب ِ تو ضعف می رود

تا واگذارش کنی به من

بسپاری به هنر ِ دست های من

که به قول ِ عشق ِ دیرینه ام : گابیتو

محرومم نکن از لذت ِ تکه تکه و یواش یواش ِ کندن ِ پوست هلو

نمی دانم چرا

اما پیرمرد ها از این کار ، کلی کیف می کنند.

 زورکی نباش

 یا زیر زیرکی در کنارم

 تحمل نکن مرا

 لذت ِ تسلیم به دست و پا زدن است

 رود های آرام خیلی زود مرداب میشوند

 و عشق های امروزه باردار

 هیچگاه گم نکردم انتظار ِ آمدنت را

 به هیچ بستری نفروختم رویای خیست را

 ماندم

 نوشتم

 تسلیم نشدم

 و تو هم تسلیم نباش

 تحمل نکن مرا

 من دست بر نمی دارم

 که دلم می خواهد از غیظ ِ دوست داشتن

 چنان وحشیانه تو را بدست آورم

 تا از تحمل ناپذیری ِ لذت

 لذت ِ تسلیم را در تو افسانه کنم

می آیی؛ بدون سلامی ،حرفی و ندایی ...

می روی ؛ آرام، در سکوت ،بدون خداحافظی.

می گویی از من نمی گریزی از همه گریزانی...نور خاکستری، تاریکی٬ سکوت ...

و من دوباره در درهّ های عمیق وجودم پرتاب می شوم...

به دنبال تو ؟

نه! چون تو در اوج قلّه های تنهائیم نشسته ای.

به دریای خاطرات گذشته فرو می روم...

 در جستجوی لحظاتی که بر نمی گردند، می دانم! ولی برای باور بودن ، نیازشان دارم...

 کاش تو هم راز این جستجو را میدانستی ...کاش می دانستی چقدر...

 تو از من می گریزی و من مشتاق حضور تو .

شاید تو هم گزیری نداری و در میانه این گریز و گزیر ، آنکه هر لحظه انتظار می کشد و ثانیه ها را می کشد ، منم ...

و تو٬

... نمی دانم!

آیا تو بی خبر از منی؟ فارغ از حضور این دریای طوفانی عاشق؟

 آه که چقدر این هوای طوفانی را دوست دارم!

 می دانی؟ اینجا به هر چه می نگرم ، تو را می بینم و هر ملودی زیبایی که میشنوم  به یادت می افتم .

اگر خودت جای من بودی، می توانستی فراموش کنی؟!

کاش دریچه ای به روی من می گشودی حتی یک نور کمرنگ مرا آفتابی می کند.

اما تو دریغ می کنی...

شاید اگر نمی دانستی اینقدر مشتاق توأم....

گریز و گزیر...می فهمم. ولی نه ! اینگونه نه ؛ به من لطف نمی کنی! باور کن تشنه ترم می کنی! میفهمی؟

چقدر سردم شده و تو از بهشت به من لبخند می زنی...

باشد ، لبخندهایش مال تو ٬اشکهایش برای من !

  خانه ای می سازم به وسعت چشمانم                                                                  

    و در آن ،

           پنجره ای از ابر تعبیه خواهم کرد

                                              تا هر قطره باران که بر رویت می چکد ،

                                                                          از نگاه من گذر کرده باشد.